Borstvergroting - Home

De grote dag.


maandag morgen 04:15. Enigzins versuft stap ik uit mijn bed. Ik kijk in de spiegel. Mijn anders altijd zo gezellige C cup hangt er een beetje verslagen bij. Alsof ze voelen dat ze vandaag voor het laatst een C zijn. Ik mag vandaag geen make up op geen dagcreme etc. allemaal ter voorbereiding op de operatie.

Ik heb slecht geslapen. Doodzenuwachtig voor de narcose. Ik ben nog nooit onder narcose geweest en het meest heftige wat ik ooit bij een dokter heb laten doen is het weg stippen van wratjes op mijn knie, en dat is toch zeker al weer zo'n 12 jaar geleden.

Het scenario van inslapen gaat wel duizend keer door mijn hoofd. Wat als ik in paniek raak? wat als ik het toch voel maar het niet meer duidelijk kan maken? Wat als ik dood ga? Wie komen er dan op mijn begrafenis, en weten mijn ouders wel dat ik dan donor wil zijn en wie vragen ze op mijn begrafenis? Een stem in het deel van mijn hersenen want nog wel enigzins nuchter kan denken schreeuwt tegen mij: HOU OP MET DIE ONZIN! je gaat niet dood je gaat gewoon slapen zoals je iedere nacht doet en je word gewoon weer wakker net als iedere ochtend!

07:00 Na ruim twee uur in  achter de auto te hebben gezeten zijn we bij de kliniek aangekomen. maar wel een uur te vroeg. Dankzij het spitsalarm wat door de ANWB is afgegeven was het rustiger op de weg dan verwacht (geloven jullie het zelf?).

08:00 Ik wordt hartelijk onthaald door de dame van de receptie ik mag op een bank plaatsnemen in de gasten ruimte en moet wat formulieren invullen voor de narcose.

08:30 Ik word naar mijn kamer gebracht door een van de assistenten van mijn arts. Het is een simpele maar nette kamer met een lekker warm bed een kledingkast en een wasbak. Ik krijg een haarnetje in, lekkere warme sokken aan en mag mij ontkleden. De dokter komt bij mij langs om wat laatste metingen uit te voeren en de man die de narcose gaat uitvoeren komt nog langs voor wat laatse vragen. Ik krijg een blauwe pyama aan en mag met de assistente meelopen naar de ok.

 

08:45 Daar lig ik dan. mijn pyama uit, een dekentje tot aan mijn navel en allerlei plakkertjes over mijn schouders en rug om metingen te kunnen uitvoeren. Mijn rechterarm wordt even stevig vastgebonden om mijn bloeddruk te meten. Wanneer deze weer los is wordt er aan de binnenkant van mijn linkerelleboog een infuus aangebracht. Peace of cake! Ik voel er niets van. Ik durf niet te kijken naar de naald aangezien ik hem al wel had zien liggen, maar wanneer deze er eenmaal uit is en alleen de slangetjes er nog inzitten durf ik wel te kijken maar het lijkt niet eens mijn arm dus erg eng vind ik het niet. Dan word langzaam aan de narcose gestart. Ik word onmiddelijk ontzettend misselijk maar werkelijk 5 seconden later is dit net zo snel weer weg. Ik krijg moeite met slikken wil overeind komen. Haal een paar keer diep adem en sluit mijn ogen. Ik open ze weer maar alles draait en is vaag ik voel me langzaam warm worden...

 

werkelijk geen idee... Hoe laat het is als ik weer wakker word door de vriendelijke stem van de assistent. Ik lig op mijn uitslaap kamer en heb het verschrikkelijk koud. Ik lig te klappertanden en te rillen in mijn bed. Een tweede dekbed wordt over mij heen gelegd en ze verteld dat het heel normaal is dat ik het zo koud heb omdat je de hele operatie stil ligt in een ruimte waar airconditioning is en je hebt niets meer aan dan je onderbroek.

Wanneer ik een paar keer heb geplast en nog wat heb gelegen vind ik het genoeg geweest ik wil naar huis om daar de rest van mijn roes uit te slapen en om bij mijn vriend te kunnen zijn om wie ik eigelijk direct vroeg nadat ik wakker werd.


20:50:02 27 November 2008 Permanente link Reacties (0)

Het consult.


Mijn keuze is gevallen op een prive kliniek in Belgi. Dezelfde kliniek waar ook mijn moeder haar borsten heeft laten vergroten. Ik bel de kliniek op en vijf minuten later is de afspraak voor mijn consult gemaakt. Aangezien deze kliniek veel Nederlandse clienten heeft verzorgen zij verschillende consult dagen in Nederland, en wel in Rotterdam.

Het consult verloopt snel, en neemt nog geen half uurtje in beslag. Eerst verteld de dokter welke protheses er worden gebruikt (kunnen ronde of druppelvormige zijn) en de verschillende hardheid van de protheses (1,2 of 3 waarbij het hoogste getal de meest stevige silicoon is.) Aan de hand van je wens wordt er een geschikte prothese gekozen. Mijn wens is volume aan de bovenkant, en een mooie stevige borst. Er wordt gekozen voor een ronde prothese met een hardheid van 2. Ronde protheses worden vandaag de dag meestal verkozen boven de druppelvormige protheses aangezien laatst genoemde kunnen gaan draaien waardoor je een vervormde borst kunt krijgen.

Dan gaan we passen. Het passen wordt gedaan doormiddel van een soort kipfilets zoals we die kennen om zelf je bh mee optevullen maar dan heel groot. We beginnen met een exemplaar van 300cc (200cc is vergelijkbaar met ongeveer n cupmaat). Die vind ik echt te klein je moet wel resultaat kunnen zien wanneer je er zoveel geld voor neer legt en dit is ook te bereiken met een goede push up bh. 320cc nog steeds ben ik niet onder de indruk. 360cc prachtig erg mooi en duidelijk een stuk groter. Ik besluit voor deze maat te gaan. Maar mijn vriend vind dat ik te snel een besluit neem en adviseerd mij door te passen tot ik het niet meer mooi vind en het dan langzaam af te bouwen. Ook de dokter zegt dat het nog wel eens voorkomt dat vrouwen achteraf toch wel een grote prothesen hadden willen hebben. Uiteindelijk pas ik nog een stuk of vier modellen en besluit de 400cc te nemen. Het is een flink stuk groter maar nog niet overdreven.

Wanneer ik mijn kleding weer aan heb maak ik de afspraak. Ik wil graag de maandag erop onder het mes want ik heb nu nog vrij en dan ben ik zo goed als hersteld wanneer ik weer aan het werk ga. De afspraak staat vaat, de protheses worden besteld en op weg naar huis voel ik dat ik de juiste keuzes heb gemaakt.


20:24:06 27 November 2008 Permanente link Reacties (0)

Waarom?


Waarom? Hoe vaak heb ik dat wel niet gehoord als ik mijn wens over een borstvergroting uitsprak? Soms ontstonden er zelfs heftige gesprekken over borstkanker, borsrvoeding, inkapseling en allerlei andere zaken die ik uiteraard wel allang had opgezocht.

Ik snapte die reacties ook wel een klein beetje want veel mensen weten gewoon nog vrij weinig over deze ingrepen en denken bijvoorbeeld dat de protheses kunnen  gaan lekken of dat ze er over 10 jaar weer uitmoeten. Maar dat is tegenwoordig allemaal niet meer.

Ik had een cup C en met een maatje 34 was dat zeker groot genoeg. Maar ik vond het mooier als ze nog iets groter zouden zijn. Dat ik niet met die ellendige stink kipfilets aan de gang moest om push up effect te hebben in strapless jurken. Ook zo lullig voor je vriend dat je dan s'avonds die oh zo charmante roze vullingen onder je borsten vandaan trekt.

Nee voor mij is de lol er dan snel af. Ik wil volume! Mijn moeder ging anderhalf jaar geleden al onder het mes. Ze was flink wat kilos afgevallen maar daardoor was er van haar volle boezem niet bijzonder veel meer over. Ze zat avond na avond op internet om informatie in te winnen over deze ingreep en ik volgde haar bevindingen op de voet. Al jaren daarvoor wilde ik ook siliconen maar aangezien het toch best een grote uitgave voor mij zou zijn kon ik het mij simpelweg niet veroorloven. Ik vond het fantastisch dat mijn moeder het had laten doen ze is er nog altijd erg gelukkig mee.

Nu was het dus mijn beurt. Ik heb een vriend die het toejuigt, mijn ouders staan achter me en steunen mij finacieel en ik wil het al zo lang de tijd is er juist voor. Ik zie mezelf al helemaal liggen aankomende zomer met een mooi gevulde bikini!

 


20:07:13 27 November 2008 Permanente link Reacties (1)

Outlet NL female 140915 - 030216 468x60


Weblog
Brochures.nl Begin pagina
loggy.nl Home
Weblog maken
RSS Feed

Abonneren!